ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਜੀ ਖੀਵਾ ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਸਮਾਉਂ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਿੱਖ ਨੇ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮਾਝਾ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਥਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਚਾਹਲ ਗੋਤ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਦੇ ਕਿਸਾਨ ਜੀਉਣਾ ਦਾ ਖੇਤ ਸੀ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਉਣਾ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਭੈਣ ਉਸ ਲਈ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਉੱਤੇ ਪਈ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਧੋਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆਜ਼ ਰੱਖ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।

ਜੀਉਣਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਛ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਫਰਮਾਇਆ, “ਸੰਗਤਾਂ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਹੈ।” ਜੀਉਣਾ ਤੁਰੰਤ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਂਸੋ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਛਾਛ ਦੀ ਲੋੜ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਮਾਂਸੋ ਨੇ ਹਲਕੇ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੁੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਿੜਕਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਰਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜੀਉਣਾ ਨੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਛਾਛ ਵਿੱਚ ਲੂਣ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਭਾਂਡਾ ਕੁਝ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀਉਣਾ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਿਆਂ ਫਰਮਾਇਆ, “ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।”

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਨੌਵੀਂ ਸਮਾਉਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੁਰਬ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਗੁਰਪੁਰਬ ਸਮੇਤ ਕਈ ਸਿੱਖ ਸਮਾਗਮ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੀਰਤਨ, ਲੰਗਰ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।